Drwal
Opowiadanie ze świata Omnipolis
18+
Czytam dalej
Oparty o drzewo Louis drżał.
Powietrze pomiędzy nim a postacią naprzeciwko drgało, a ostatnie promienie słońca bezlitośnie paliły spoconą skórę.
Panowała duchota, a dodatkowo szary, gryzący dym wdzierał się w nozdrza. Iskry wesoło tryskały w niebo przy akompaniamencie trzaskających gałęzi. Czerwona łuna znad polany dyskretnie oświetlała blade twarze schowanych za drzewami postaci.
Louis delikatnie wyciągnął dłoń w stronę bladej twarzy. Mógłby przysiąc, że przy dotyku iskry sypnęły się gęsto.
Postać naprzeciwko delikatnie przygryzła wargę i przysunęła, zachowując jednak dystans.
Zimny podmuch wiatru sypnął w ich stronę pąkami kwiatów i zapachem mokrej ziemi.
"Teraz albo nigdy" - pomyślał i przyciągnął postać do siebie.
To był moment, który ich połączył.
Moment, w którym poczuł, że mężczyzna naprzeciwko niego pożąda go z wzajemnością.
Darowali sobie podchody.
Donośny śpiew na polanie wychwalał najkrótszą noc w roku, zagłuszając pocałunki i zduszone jęki.
Nagi Louis ściskał wilgotną dłonią gruby konar, czując, jak pot miesza się ze spływającą z drzewa żywicą.
Powietrze stało, podobnie jak jego penis, pulsujący w ustach klęczącego przed nim mężczyzny.
Mężczyzna przełknął głośno i podniósł się, ocierając o wampira spoconym ciałem.
Ochryple wyszeptał mu do ucha "teraz moja kolej", drażniąc je ciepłym oddechem.
Louis uklęknął bez wahania, a wtedy mężczyzna nawinął na swoją dłoń jego długie, falujące włosy.
W oddali zagrzmiało.
Wypieki na policzkach Louisa, przyspieszony oddech i bicie serca.
Mężczyzna poczuł coś przeciwnego, zimny wiatr, który owionął mu serce.
Silnymi dłońmi odsunął wampira i podał mu rękę.
Oparty o drzewo Louis drżał, przyklejony do mężczyzny mokrym ramieniem. Szpony wbijał w korę. Cisza. Nieznośna, napięta. Do oczu napływały mu łzy, walczył z nimi. To nie były czasy, aby mężczyzna mógł płakać.
"Że też to musiał być ten gest" - myślał sfrustrowany, starając się opanować, "ta wpleciona we włosy dłoń"...
Mężczyzna wreszcie chropowato przerwał ciszę.
- Widziałem — stwierdził fakt.
Louis przymknął oczy. Nie odpowiedział.
Oczywiście, że widział. Uczucie było tak silne, że niechcący podzielił się obrazem, którego sam nie chciał pamiętać. Jeszcze nie rozumiał telepatii, jedynej osoby, z którą miał taki kontakt, nie chciał pamiętać.
Gwałtownie odkleił się od drzewa, ale mężczyzna odwrócił się w jego stronę, opierając ramieniem o konar.
- Poczekam — stwierdził szorstko.
Louis patrzył na niego przez chwilę z wahaniem.
- Poczekam. Mogę poczekać — powtórzył mężczyzna.
Kolejny podmuch wiatru przyniósł ulgę i ukojenie.
Louis zamknął oczy i nachylił się w stronę mężczyzny, spokojniejszy.
Podarowali sobie czas i uważność.
Blask ognia i ostatnie nuty piosenek zagasły już dawno, las wciąż rozbrzmiewał zduszonymi jękami dwóch wampirów, a mężczyzna ani razu nie nawinął włosów Louisa na swoją dłoń.
"Drwal" jest fragmentem książki pt. "Idąc razem przez wieki", nad którą pracuję od kilku lat.