Udostępnij

O stracie

Strata jest zawsze trudna, ale gdy żyje się w rozkroku pomiędzy dwoma krajami, jest dziwna.

Strata jest zawsze trudna, ale gdy żyje się w rozkroku pomiędzy dwoma krajami, jest dziwna.

Mam podwójną grupę znajomych.
Podwójną grupę przyjaciół.
Podwójne wspomnienia.
Przyjaciół tu, przyjaciół tam.
Rodzinę tylko w Polsce.
Męża zawsze obok.

Rodzina ma swoje problemy i historie, których już nie jestem częścią. Problemy i historie, o których tylko słyszę w opowieściach. Tak jak sześć lat temu. Był zwyczajny dzień, byłam trochę zmęczona po wizycie znajomego. Dostałam wiadomość o tym, że ktoś mi bliski znalazł się w hospicjum.
Już od jakiegoś czasu wiedziałam, że jest źle, ale nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo. Byłam w Irlandii, zajęta pracą i układaniem sobie życia w nowym miejscu, więc pewnie nie chcieli mnie martwić. Dlatego ta nagła informacja mnie zszokowała. Tymczasem rodzina obserwowała powolny proces odchodzenia bliskiej mi osoby przez rok. Mieli czas, by się wypłakać, by porozmawiać, by zacząć sobie wyobrażać życie ze stratą. Ja nie.

Wiadomość o babci w hospicjum zobaczyłam po południu. Następnego dnia z zapuchniętą twarzą i czerwonymi oczami poszłam do pracy. Mój mąż (wtedy jeszcze chłopak) był od rana do popołudnia w korpo, a ja nie chciałam być sama, chciałam coś robić, zająć czymś ręce, chciałam, żeby życie, nawet jeśli obce, toczyło się wokół mnie. Przywitałam się, moich dwóch najbliższych kolegów akurat nie było, ale był kumpel, z którym oni byli blisko.
Zazwyczaj się z nim kłóciłam, drażnił mnie z wzajemnością, i dość często zapraszałam go, by wypierdalał. Mimo to go lubiłam.
Tamtego dnia nagle dostałam od niego wsparcie w pracy, bo jako jedyny zauważył, że coś się stało. Gadał więcej głupot, niż zwykle, tańczył na środku sklepu i ogólnie sprawił, że w miarę dałam radę przetrwać ten dzień.

Niedługo przed zakończeniem dnia pracowałam przy maszynie – tej samej, co zawsze. Nagle poczułam jak przepływa przeze mnie, przez moje ciało, ale przede wszystkim przez serce, bardzo silna energia. Jak puls, ostatnie uderzenie serca.
Maszyna padła bez powodu i tego dnia już nie wstała, a ja nie musiałam nawet patrzeć na telefon, żeby wiedzieć, że mam masę nieodebranych połączeń, bo już Nie Ma.

Przyszedł weekend. Zabookowaliśmy z T. bilety. Część rodziny się zdziwiła, bo nie spodziewali się, że przylecę z tak daleka. Dla mnie to nie podlegało dyskusji.
Pogrzeb był dla mnie symbolicznym zamknięciem rozdziału, pożegnaniem, które wiele mi uświadomiło.

Kolegi też już Nie Ma.
Chciał latać, ale Ziemia przygarnęła go do siebie swoimi twardymi ramionami.
Odleciał za granicą.
Będzie chowany jeszcze gdzie indziej.
Zostawił nas tutaj, w tym kraju, w pewnym sensie dla nas obcym, bez zamknięcia. Był częścią mojego życia tu, życia, o którym moja rodzina i przyjaciele w Polsce słyszą, ale nie są jego interaktywną częścią. Bywają na chwilę, gdy przylatują, ale później wracają do swoich spraw, swoich znajomych, prac, problemów, radości, małych i dużych szczęść.
Tak jak ja wracam do swojego życia tu i ponownie łączy nas ekran komputera albo słuchawka telefonu.
W Polsce moja strata będzie historią, opowiadaniem.
Tak jak sześć lat temu moja strata tutaj.
Kondolencje i współczucie - szczere, ale jak za ścianą z pleksi.
Nie jest to łatwe.
A życie toczy się dalej.

Zapisuję się do newslettera Adzik Pisze

Życie w Irlandii, popkultura, neuroatypowość.
twoj@email.pl
Zapisuję się