Udostępnij

Moje ulubione szlaki w Irlandii

Zwlekałam z tym wpisem strasznie długo, bo, po pierwsze, był w tym roku taki czas, gdy o blogu... zapomniałam. Zupełnie. Nagle mnie oświeciło, gdy kiedyś siedziałam przy komputerze, że przecież mam blog, na którym wcale nie piszę, bo wyjazdy, bo goście, bo choroby, bo grant, bo nowa praca i nagle mamy jesień. A po drugie, nie miałam pojęcia, jak ten post ugryźć. Co ja Wam napiszę? Że fajny ten szlak albo nie? Większość szlaków w Irlandii jest do siebie podobna i opisywanie każdego z osobna nie miałoby sensu. Ale stwierdziłam, że nie wiem, jak to tego podejść, więc podejdę na luzie. Zacznę pisać i zobaczymy, co z tego wyjdzie, w związku z tym do dzieła:

Hrabstwo Dublin

Większość szlaków, które przeszłam w Dublinie jest bardzo prosta, odpowiednia dla początkujących łazików, chociaż zdarzały się też dłuższe i trudniejsze.

Howth, Bog of the Frog

To jest szlak, którego nie przeszłam za pierwszym razem, ponieważ było dopiero co po deszczu, a ja nie miałam butów trekkingowych. Bałam się skalistego szlaku z wąskimi ścieżkami, biegnącego nad samym morzem. Później przeszłam go wielokrotnie, w różnych warunkach.

Jak się dostać do Howth?

Żeby dostać się do Howth, można wziąć Darta, czyli kolejkę miejską ze stacji Grand Canal Dock lub Pearse i dojehać na ostatnią stację (Howth). Jeżeli jest lato, to wystarczy podążać za tłumem, który doprowadzi nas najpierw do malowniczej uliczki z rybimi restauracjami, a następnie do biura turystycznego, w którym obsługa wszystko Wam chętnie wytłumaczy. Jeżeli jesteście poza sezonem, to po wyjściu ze stacji trzeba skierować się w lewo i dotrzeć do Howth Tourist Information Centre na Harbour Road.

Więcej informacji o tym, jak dostać się do Howth, znajdziecie na stronie Visit Howth. Znajdziecie tu również mapę Howth.

Shankill to Scalp Loop

Jest to jedenastokilometrowy szlak z miasteczka Shankill do wzgórza Scalp. Niestety, duża część szlaku jest na asfaltowej drodze, ale są też lasy i wzgórza, z których jest piękny widok na Killiney, Dalkey i góry Wicklow. Z Tomkiem wydłużyliśmy sobie szlak, idąc przez Carickgollogan i oglądając komin z dawnej kopalni ołowiu. Niestety (a może właśnie na szczęście), dolne schodki są urwane, żeby ludzie nie mogli wspinać się na górę.

Jak dostać się do Shankill z Dublina?

Bez samochodu – wsiąść do Darta, którego końcową stacją jest Bray lub Greystones i wysiąść po drodze w Shankill. Szlak zaczyna się za pubem i w pierwszym etapie jest bardzo małą, wąską dróżką, która wygląda, jakby prowadziła donikąd. Więcej informacji na temat szlaku do Scalpu i dojazdu tamże, znajdziecie na stronie wicklowwalks.com. Na tej samej stronie znajdziecie również informację o kominie.

Cliff Walk z Bray do Greystones

Cliff Walk prowadzi nas przez 7 kilometrów z Bray w hrabstwie Dublin do Greystones w hrabstwie Wicklow. Jest to bardzo prosty szlak, po którym ludzie biegają, jeżdżą rowerami i chodzą z psami. Częściowo prowadzi przez w miarę zalesione tereny, częściowo przez pola, a cała droga biegnie w pobliżu trasy pociągów. Gdy wysiądziecie ze stacji w Bray, drogowsk//*azy zaprowadzą Was do początku cliff walku. Będziecie musieli przedostać się przez wąskie uliczki do promenady, przejść nią kawałek, a następnie wspiąć się na niewysokie wzniesienie i iść jak droga prowadzi - jeżeli nie zaczynacie z Bray Head, to nie macie szans się zgubić. Zazwyczaj przechodziłam ten szlak w około dwie godziny, dość często chodziłam nim po pracy w niedalekiej kawiarence, którą teraz można oglądać na Netflixie w programie Somebody Feed Phil (losie słodki).

Bray Head

Bray Head to niewysokie, ale dość strome wzgórze, na szczycie którego znajduje się wielki krzyż i można podziwiać morze. Wydaje mi się, że wejście zajmowało mi jakieś pół godziny, z tym że zawsze kierowałam się szlakiem - tylko raz weszłam po skałkach, gdy szłam z mocno zaprawionymi ludźmi z Meetupu.

Wicklow

Sugarloaf i Little Sugarloaf

Sugarloaf i Mały Sugarloaf są to położone niedaleko od siebie niewysokie szczyty górskie. Na Sugarloafa weszłam bez problemu, chociaż ostatni fragment wymagał wspinaczki (ale bez potrzeby używania jakichkolwiek sprzętów), natomiast zejście... Wybrałam inne zejście, które prowadziło na parking w dole. Otwarta przestrzeń, żwir, strome - myślałam, że nie zejdę (z kijkami chyba byłoby mi łatwiej), zajęło mi to prawie godzinę, ale podczas moich męczarni pan, który w poprzednim wcieleniu chyba był kozicą, wbiegł na szczyt, a następnie z niego zbiegł (więc nie kierujcie się moim doświadczeniem, chyba że macie lęk wysokości).

Mały Sugarloaf był dużo przyjemniejszy, chociaż również wspinaliśmy się na szczyt, ale zeszliśmy dróżką, biegnącą łagodnie wokół szczytu bez żadnego problemu.

Zapisuję się do newslettera Adzik Pisze

Życie w Irlandii, popkultura, neuroatypowość.
twoj@email.pl
Zapisuję się