Jak przeżyć zimę w Irlandii (i nie tylko)?
Inspiracją dla tego posta jest projekt Ani Szot, której Chorobeły i Zmoroby, pomogły nie tylko mi, ale też wielu innym osobom.
W Irlandii, gdzie nie ma wielu lasów, ale za to mieszkania pachną grzybem (cytat, nie moje), i żeby pójść do łóżka z ukochanym lub ukochaną, trzeba włączyć dwie farelki godzinę przed (to również nie moje, ale to prawda), słońce często zapomina, żeby wzejść, a gdy wzejdzie, to jest mu tak zimno, że chowa się za chmurami, łatwo o depresję, załamania nerwowe i inne problemy na tle psychicznym. Tę listę robię również dla siebie, jako przypomnienie o tym, co mogę zrobić dla siebie, gdy dni są szare i ciągną się jak makaron. ;)
-
"Od tego są nogi, by łazić na nich" -
śpiewał Kazik Staszewski i staram się tego trzymać. W zeszłym roku razem z Tomaszem usiedliśmy przy stole z mapą po to, żeby znaleźć wszystkie ciekawe miejsca, które chcieliśmy zobaczyć w naszej okolicy, a następnie co środę, nieważne, czy było słońce, grad, czy deszcz, wyjeżdżaliśmy - na górski szlak, do ogrodów, do miasta obok, aby poznać okolicę i po wyprowadzce nie żałować, że nic nie zobaczyliśmy, a przy okazji mogliśmy załapać trochę witaminy D (pod warunkiem, że było Słońce). I tu przejdę do kolejnego punktu: -
Suplementacja
Są osoby, którym wystarczą regularne ćwiczenia, dobra dieta i nie mają problemów ze zdrowiem, natomiast ja ze swoim delikatnym organizmem, muszę dbać o niego ekstra. Zaczęłam suplementację witaminą D kilka lat temu, po pierwszym ataku depresji i pamiętam prawie jak dziś, że dzień, w którym wzięłam witaminę D, wydał mi się jaśniejszy, i to dosłownie. Regularnie robię badania krwi i wielokrotnie rozmawiałam z lekarzami, czego skutkiem było zwiększenie suplementacji do najwyższej możliwej dawki, aż wreszcie pozbyłam się niedoborów, chociaż mam przeczucie, że nie na długo.
Innym ciekawym suplementem jest ashwaghanda (więcej możecie poczytać na stronie PoradnikZdrowie.pl), indyjski żeń-szeń. Korzystaliśmy z Tomaszem oboje, na niego działała jak mocna dawka kawy, a ja mogłam spać godzinami i byłam ledwo przytomna, więc nie brałam jej długo.
Na stronie Hajduczek Naturalnie również możecie przeczytać fajny przepis na domową miksturę, przywracającą energię z kurkumy, imbiru, pyłku pszczelego i paru innych składników. Zrobiłam miksturkę jakiś czas temu, pomijając pieprz, którego nie mogę jeść, i staram się pić ją w miarę regularnie. -
Kreatywność
Długie zimowe (w Irlandii zima zaczyna się razem z Halloween 1 listopada) wieczory sprzyjają temu, żeby zakopać się pod kołdrą z kubkiem gorącej herbaty i oglądać filmy, ale dla mnie dużo bardziej satysfakcjonujące jest dokończenie starych projektów, rysowanie, malowanie itp. Nie robię tego na pokaz, nie robię dla kogoś, ale dla siebie, w związku z czym nie boję się oceny i jest to bardzo relaksujące. Od mojej cioci dostałam wiele kolorowanek, które powoli uzupełniam, sama jakiś czas temu zainteresowałam się bullet journalingiem (na stronie quiet and sun znajdziecie wyczerpujący opis i przykłady tego, czym jest bujo), na Malcie kupiłam za grosze książkę o tym, jak malować flamastrami. Czasami szydełkuję albo robię jakieś głupotki, typu ornamenty z masy solnej. Jest to fajna, wyciszająca zabawa, a efekty są satysfakcjonujące. -
Medytacja
Z Tomaszem zainteresowaliśmy się tzw. "uważnością" i medytacją podczas naszego Eurotripu. Duża ilość wrażeń, miejsc do zobaczenia, poznanych ludzi, była trochę przytłaczająca i w pewnym momencie poczuliśmy, że biegniemy z miejsca na miejsce, tracąc trochę moment, w którym aktualnie jesteśmy. Zatrzymaliśmy się na dłużej w pięknym miasteczku Jimena de la Frontera w Andaluzji, gdzie na półce znalazłam książkę Eckharta Tolle "The Power of Now". Ogólna konkluzja była taka, że wpadamy w błędne koło, jak chomik na swojej zabawce, bo przez nadmiar bodźców i myśli coraz trudniej jest nam się skoncentrować na tym, co tu i teraz. Jak na Millennialsów przystało, od książki, przeszliśmy do aplikacji - najpierw Headspace, teraz Calm. Headspace był nieocenioną pomocą przy atakach bezsenności, teraz tę samą rolę pełni Calm, a szczególnie ich "sleep stories", które na mnie działają jak kołysanki. Oprócz tego, w Calmie są codzienne dziesięciominutowe medytacje, a do tego ćwiczenia i techniki, pomocne podczas ataków paniki czy irytacji. Jedyne co mnie martwi, to fakt, że aplikacja nagle zaczęła rozrastać się w zastraszającym tempie i niedługo ilość "contentu" może stać się przytłaczająca, powodując zmęczenie materiału i problem z wyborem. -
Terapia
Męczyłam się przez wiele irlandzkich zim, zanim zdecydowałam się na terapię. Kryzysowy moment nadszedł, gdy stresowałam się rozmową kwalifikacyjną na stypendium, chciałam się uczyć, ale miałam straszne zawroty głowy. Efekt był taki, że musiałam się położyć, żeby ustały, po czym gdy tylko wstawałam, po niedługim czasie historia się powtarzała, co sprawiało, że stresowałam się rozmową jeszcze bardziej, bo nie miałam jak się uczyć... Tomasz, znając moją niełatwą historię, namawiał mnie na terapię od początku naszej relacji, ale zawsze miałam jakieś "ale". Ale co jak trafię na kogoś bez sensu? Ale właściwie po co mi to, przecież sama sobie radzę? Ale na terapię idą osoby chore... itd., itp., ale tak naprawdę, wstydziłam się pójść do psychologa.
Kiedy już przełamałam wstyd, zaczęłam się zastanawiać, czemu nie poszłam wcześniej? Przecież żyjemy w XXI wieku, część z nas chodzi na siłownię, żeby dbać o zdrowie, wiele z nas suplementuje się z tego samego powodu, jemy zdrowo, mniej mięsa, więcej zieleniny, itd., itp., wszystko po to, żeby żyć jak najdłużej i jak najlepiej, to dlaczego nie robimy tego samego z naszym zdrowiem psychicznym? Czemu jest to nadal tabu?
Wielu osobom powiedziałam, że poszłam na terapię, spotkałam się tylko z jednym spojrzeniem z ukosa. Większość znajomych pytała mnie, jak to było, co tam robiłam, o czym opowiadałam, czy pomogło, stwierdzając na końcu, że im też by się przydała, ale wstydzą się tego, co powiedzą znajomi, rodzina, sąsiedzi, a już najgorzej koledzy i koleżanki z pracy.
Dlatego myślę, że sposób, w jaki Ania promuje świadomość na temat zdrowia psychicznego i dialog, jaki zaczyna swoimi Chorobełami i Zmorobami, jest czymś bardzo istotnym.
Dlatego, jeżeli chcielibyście zrobić mi prezent na Wigilię, zajrzyjcie na stronę Ani, zostawcie komentarz, a jeżeli macie taką możliwość, to wejdźcie na wrzutka.pl lub patronite i dorzućcie swoją cegiełkę, by Ania mogła kontynuować robienie tego, co kocha.
Jeżeli po przeczytaniu tego tekstu, chcecie zostawić komentarz, kliknijcie w wielokropek w komiksowej "chmurce". Wyświetli Wam się wtedy dialog do Disqusa.